Σαν μέσα από παραμύθι προβάλλει πάντα στη σκέψη μου η ακτή του Άη Γιάννη η παραλία της Ευξεινούπολης. Το μαγικό ακρογιάλι των παιδικών μου χρόνων. Η ασίγαστη θάλασσα. Η πολύχρωμη αμμουδιά. Αλλού άσπρη από τα βότσαλα, αλλού κοκκινόξανθη από την άμμο, αλλού πρασινοκίτρινη και λιλά από τις μαργαρίτες και τα λουλουδάκια που ανθίζουν στις παρυφές της. Ο γκριζογάλανος ορίζοντας με τις κορυφογραμμές του ανατολικού Πηλίου να ορίζουν θάλασσα γη και ουρανό, το εδώ και το αλλού, το τώρα και το πάντα. Όχι δεν πρόκειται για κάποιο τροπικό επίγειο παράδεισο με φοίνικες και μπανανιές, ούτε για κάποια...